o sonsuz iç çekmelerle dağıldı
kuru topraklarda sudan kurduğumuz oyun
bizi yok sayan yaz günleri geride kaldı
ve kalbe uğultular düşüren hatırası çocukluğun...
iki kırgın ayna dağılır birbirine tutsam
yüzümde bir iz gibi umarsız güldüğün
içimde o maviliği bulandırır her akşam
alıngan bir çiçek gibi kendine küslüğün...
ne kaldıysa gidilen yollardan, bir isimden
hatırlamakla hepsi bir bir kanıyor
ellerinin beyazlığı çekiliyor sesimden
hiçbir şey eksikliğimizi tamamlamıyor...
Murat Saldıray
