filika çiçeği

aşk suçtur

utandığın kelimeler büyürken

susmayı öldürdüğün

topraktan göğe

filika çiçeğinin yükselen ağıtı

karaya kendini vuran

denizden bahşiş

kimsenin elinin değmediği

sularda ölüyor dalgalar

gemilerde adaların düşleri

üşür göğün balıkları

bir masanın

çok sandalyeli alçaklarıyla

intihar akşamları devrik kadehlerin

son demi

görülmemiş rüyadan uyan

dünya beni alacak

dünya alacak beni

alacak dünya

beni

alacak

senin almadığın yerden

Dilek Bilge, Dağları Yürüten Rüzgâr

avuçlarda pembeleşen zamanlara

deklanşör

a

“boşluklar, bir ölünün savaş alanını terk etmesi midir? “

sesim, rengi kaçan eşyalar gibi kalıyor ortada… ah şimdi!
bu sesimden güvercinler çıkaran bir sihirbaz olsa. sana,
insana karışmamış bir orman, sevişmeye hazır bir iskelet.
şeytan içimizden geçiyor, köleler düzgün bir türkçeyle ağlasa
ipince dağılıyor mürekkebin kokusu kâğıda. sen uğurlayan
ben bekleyenim bu öyküde. ikiye bölündü boynumdaki ağrı
kasıklarımıza kadar inelim. bunun ötesi sana emanetim.

“boşluklar; senin uzaklığın, benim dönüp geldiğim”

b

“düşünmek akıllıların, sevmek aşıkların dersi”

sözcükler bu aşkta o kadar etkili ki, hem giyotine uzanan baş
hem mührü kırılan kapıyım. çırpına çırpına çözüyorum
yüzüne yazılmış şifremi. melek resimleri geçiyor eski bir rüya
ya da sokaktan, yara bere içindeyiz. lirik bir gülüşü var teninin,
su geçirmez – su götürmez mi demeliydim yoksa-
sevgilim, bana akarken beni bulandırma.

“acılarımızı onarma sanatını öğreniyoruz biz bu aşkla ”

c

“hiçbir uzağına bu kadar yakın olmadın sen…”

penceremiz karanlık bir caddeye açılıyor. gökyüzü desen,
yere bakma telaşında. sevişelim hemen. uzat boynunu bana,
uzun bir roman gibi. iki bulutun öpüşmesinden anlıyorum
su yakarmış. bunu da öğretip tenimize geçmiş yazların
ıslığıyla uyanıyoruz. sabahın ağzında sarhoş şubat tadı.
perdeyi aralıyor sevgilim, uzaktan bir deklanşör sesi

“ bir bıçak kendi yarasıyla helalleşiyor şimdi” 

Ömer Turan, kedi güzü, syf.22

Bana Adını Sor

"Uzaktan her kadın insana hoş gelir. Her insan şunu bilir ki her gün beraber olmanın tadı başkadır, ayrılıp kavuşmanın tadı daha başka."

Montaigne, Denemeler, Syf.114

Çeviri: Korkut Ata

kendime yaklaşmaya direniyorum

yanılmış bir kapıyım simsiyah

kendi üstüme kapanıyorum
seni paris’te kaybettim
yanlış bir yerde arıyorum
bozduğum her saat
içimi büsbütün daraltıyor
hiçbir mutluluğum kalmadı
ne bıraktıysan harcadım
inge bruckhart
resimlerine bakamıyorum

yanlış bir bulut çoğalıyor
akşamları yanılmış içlerime
ağzımda bozuk bir pil tadı
o korku değil artık bu yaşadığım
telefon zillerine dolaşarak
bak ne ben leipzig’deyim
ne de sen istanbul’da
ne depart kahvesi’nde çay içiyoruz
ne tiryaki köpek’te şarap
seni görmeden öleceğim
bir daha görmeden
inge bruckhart
zaten kaç yıldır yaşamıyorum

hep yanıldık mı kimbilir
inanmak geliyor içimden
o yanlış tren bindiğimiz midir?
azala azala unutulduğumuz
hani leipzig garı’nda biten
yine yanlış mı yaşıyoruz
karanlığımızı avuçlarımıza öksürerek
sen bir kadın ıssızlığına koşulmuş
yarıdan fazla mavi gözlü
eylülden eylüle gülümseyen
ben görünmez raylara düğümlü
garlarda yankılanan bir erkek
değerinden eksiğine bozulmuş

ölüversek mi ne
en büyük yanlışlığı benimseyerek
gizli bir nem sinmemiş mi ellerine
ya saçların fena halde sonbahar
yanlışlar prensesi inge bruckhart
yine marne üzerine kar yağıyor
geceleyin bembeyaz ıhlamur ağaçları
yanıldıkça lüzumsuzluğunu anlayıp
insan yaşadığından utanıyor
uykularımızda yalnızlık korkuları
dışımızda en küstah yanlışlıklar
içimizde en başka türlü ayıp

Attila İlhan, ben sana mecburum/yanlış yaşamak, Syf.54

'doğmak uzun bir veda faslıdır...'

bir gün ölürüm ben

milad benim adımla başlar

alnımda at koşturur kanlı çocuklar

bilemem, nereye yağar

sokak ortasında bıraktığım yağmur

hangi hayatı savurur içimde büyüttüğüm fırtına

yüzümden bir kuş sürüsü havalanır

birden bir şarkıyı susar

         kitaplarımda altını çizdiğim yerler.

bir gün ölürüm ben

belki bir gece treninin camına düşer başım

dışarda bir telgraf teli çizip gider karanlığı

içerde yolcular uyuduğumu sanır

yalnızca bir kız düşürdüğüm gülücükten anlar öldüğümü

yakama bir gözyaşı iliştirir.

bir gün ölürüm ben

belki yığılıp kalırım bir dostun kollarında

güz vurgunu bir çınar gibi dökülüp kalırım

her yaprağım kendi rüzgârından sorumlu tutulur

ta ki uzak bir kışlada toplanma borusu çalınır

tüfeğini yitirmiş bir asker suçluluğuyla giderim

derin, sessiz, ışıklı bir göl gibi

kendi kıyametimi beklerim.

bir gün ölürüm ben

belki bir ölüm tezgâhında terler içinde

o anda kar fırtınasına tutulmuştur dağ başında bir çiçek

hiç acı duymam, çiçeğin acısını duyduğum için

ama ölmekten korka korka ölürüm

yaşamayı sevdiğim için.

Salih Bolat

İlk Kar, Toplu Şiirler (1983-2014) Syf.40

'pencereyi açtım, rüzgar yüzümü okşadı, sonra seni düşündüm'

"sevgilimsin, arasına bir kağıt koyup erteliyoruz aşkı

otobüslerde ve trenlerde kaçamak yaşanan

ve bedenlerimiz kana kana kanayamadan yan yana"

Ataol Behramoğlu

'yalnız senin karlarında uyuyorum'

"sonra, aklımdan geçirdim seni usulca

depremler geçti içimden, çığlar

ve boynunun inceldiği yer,

susma, bana kendini öğret

(...)

susma, içimdeki yağmuru öp gözlerinden"

Güz Fotoğrafları

Bir yerlerde sürgit yapılan bir şeyler
Kımıldamaktadır
Bitenleri vardır, durur orda, olduğu yerde
Çekilmeyi bekler ya da resimlenmeyi
Öyle sanılır
Güzün bir yanında o çini soba
Kendini kaçıran mavileriyle
Öte yanı yağmur
Bitmiş ve fotoğrafı çekilmiş bir kuzineyse
Kış mutfağında
Hiç de sessizce durmuyordur
Çünkü açık pencereden girmiş
Girmeyle birlikte kendini
Duvardan duvara çarpan
Birçok dövme kuşu izliyordur
Kanatları gagaları kan revan

Bir de seni seviyorum fotoğrafı
Neden sen yoksun içinde unutmuşum bunu
Atmışsın kendini çerçeveden dışarı
Kurşun gibi ağıp göklerimize
Süssüz ve katkısız kendin olarak
Dönüyorsun
Yaşıyor böylece seni seviyorum fotoğrafı

Akşamlar serindi üşürdük, değil de
Öteki
Onun ardındaki
Kırığım ve yaşlıyım nasıl onarsam kendimi
Bir de saklanmak var kırılan yerlerden içeri
Yırtarım, görmesinler

Ne yapsam onmuyor ne yapsam
iyi çıkmıyor kendiminki

Gülten Akın/Ağıtlar ve Türküler

derinde ve dipte duranlar

"Biz düşlerden koptuk da geldik"

derin ve duru

"hatırla insan hatırlar" Emrah Altınok

zülüfünde yabanıl kuşların büyüsü var
dağların kokusu
ormanların gümbürtüsü var 

bütün bunlar doğallık mı, estetik mi?
yok, ikisinin ortası diyeceğim amma 

ardından hangi söze bağlanır ki bir gülüşün coğrafyası

belki tanrısallık
evet tanrısallık

giz içinde giz
oyun içinde oyun

orada gözlerindeki uçuruma düştüğüm cazibe

teslim olmak nedir

unutmak nedir bilmediğim,
körebe

bilmek hatırlamaktır, her şeyi hatırlıyorum

nutkum tutulmuş hâlde güzün ortasındayız

önümüz çöl

aramızda unutuşun kör kuyuları

aramızda dicle, fırat

yeditepe istanbul 

aramızda gordon pym'in öyküsü

fersah fersah denizler, kalyonların gürültüsü

orta yerde narcissusun aynaları 

kaybolmuş, gücenmiş ve incinmiş sevdalar

yaşamak baştan ayağa lime lime dökülürken

sorarım

yasak meyve kimin umrunda

ve hangimizin koynunda hakikatin pusulası var

yok

yüzümü yüzüne sürecek ikincil yüzüm yok

ateşe dokunacak gücüm yok

âh derin ve duru yakınlık

aramızda bunca kadim sınır varken

yine de bir umut
içimde kuş gibi ürperme

öpeyim geçsin demek geliyor can-ı gönülden

öpeyim geçsin

iyileşsin bizi yaralayan incinme

h@nna m.