incelen zamanlar ekspresi...

sözün harfi bağışlamadığı yerden geldim

sabır telkin eden ayaklarımı unutup

taşın ve suyun uzağına geldim

oysa erkenmiş daha

ceplerimi sökerek ayrıldığım kendimden

ne kadar uzak düşsem

çeşmeler yine susacakmış yüzüme

geç oldu ama bunu da bildim:

yarıldı aklımın serinliği

herkes bir nehrin dalgınlığıyla baktı bana

ben ey paslı sözlerin sahibi

onca zaman sonra

herkesin yalanın saçlarını okşadığı yere geldim

Kemal Varol

kendime küstüm

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak -

sabahtan akşama dek, uykusuz,

sağır, eski bir pişmanlık

ya da anlamsız bir ayıp gibi

ardını bırakmayan bu ölüm.

Bir boş söz, bir kesik çığlık,

bir sessizlik olacak gözlerin:

Böyle görünür her sabah

yalnız senin üzerinde

kıvrımlar yansıtırken aynada.

Hangi gün, ey sevgili umut,

bizler de öğreneceğiz senin

yaşam olduğunu, hiçlik olduğunu.

Herkese bir bakışı var ölümün.

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak.

Bir ayıba son verir gibi olacak,

belirmesini görür gibi

aynada ölü bir yüzün,

dinler gibi dudakları kapalı bir ağzı.

O derin burgaca ineceğiz sessizce.

Cesare Pavese

Çeviri: Cevat Çapan

gecenin beyaz, bembeyaz halleri...

"iki yarım hayat bir bütün aşk

ipek böceği kıvamında, lekesiz

beyaz

bembeyaz

söyle:

bizim leylâ’dan ve kays’tan ne farkımız var"

h@nna m.

son gönül hikâyesi...

"bazı sevdalar vardır; 

onlar mukaddes bir şehrin rumi tarihinde gizlidir, 

eskimezler...

yüzün balat sokağı kadar güzel,

mî'marîsi hiç değişmeyen" 

fy

sondeyişe ramak kala...

GÜZEL

Güzel,
             gövden sürgünlüğümdür benim
(O kırçıl ot, sevgili keten)
Orda gök, güneşler, tarih
Tütünü saçlarının ve boynunun
Orda ağzının soluk atlası
             Bütün coğrafya

Ben ki bir batığım, bitik, hurda
Boynu bükük zeytini yüzyılımızın
Anısı bir ormanın,
                            süt dişlerinde.

Sunu

Nerde olursan ol, orayı anlatır bana
Güzel,
             gövdenin durgun, derin ırmağı.

İlhan Berk, Toplu Şiirler, sayfa: 953

gülleri ve aşkları anımsamanın rengi...

"Ben ki yatağından tedirgin bir suyum

Belli ki aşka ve ölüme çalışıyorum."

AŞKLAR AŞKLAR İÇİNDE, XI

İYİ GÜL

1

Gözlerini düşündüm

Gözlerini gözlerini gözlerini

2

Gördüm oradaydı hep iyi gül

(Aşkın eğdiği)

3

Ordaydı sonra orada

Gördüm gök bahtiyar

4

Böyle gittim geldim gözlerinin gel-gitinde

Kuruttum böyle bir uzak rüzgârda kendimi

İlhan Berk, Toplu Şiirler, Syf.923

Paris düşlerini anımsamanın rengi...

ÖZLEYİŞ

Gülüşümü ıslattım —kar yağdı bütün gün—

Daha yağsın

Kar yağsın bütün otellerin üstüne

Üstüne üstüne bütün otellerin

Kar yağsın

Lacivert gözlerine Seniha'nın

Hiç bitmesin, yağsın

Karla dolsun göğsünün katedrali

Avluya düşen org uyansın

Özlemim sanadır, varsın

Kar yağsın, daha yağsın

Seni andırıncaya kadar.

Edip Cansever

bir hikâyenin başlangıcı ve sonu yoktur...

BİTMEYEN

Ve ağzım ağzını öptü ise

Çünkü için sözle doludur

Elim eline değdi ise

Çünkü elin yaratılmış işler doğurur

Gözlerine baktım ise

Ki bakmışımdır

Onlar bir denizi sezme derinliğindedir

Ve saçlarına

Ve boynuna

Ve omuzlarına

Baktım ise

Ki bakmışımdır

Onlar bir kuşun uçuşunu

Sezme derinliğindedir

Ey sözlerim benim

Onlar ki bana her zaman

Bir diriliş verenedir

Meselem bitmeyendedir.

Edip Cansever

çocuklara kıymayın efendiler*

İhsan Baran Geldi dokuz yaşında bir çocuktu. İstanbul'da Eyüpsultan İslambey Mahallesinde yaşıyordu. Dün oyun oynadığı inşaat alanında düştüğü çukurdan uzun uğraşlardan sonra yaralı kurtarıldı ama talihsiz çocuk kaldırıldığı hastanede yapılan bütün müdahalelere rağmen hayatını kaybetti. 

Bir zamanlar şöyle bir söz duymuştum. "Türkiye'de insanlar tesadüfen yaşar, Avrupa'da insanlar tesadüfen ölür."  

Üzülmemek, kahrolmamak, gözlerin buğulanmasını, sesin çatallanmasını engelleyebilmek elde değil. Bugün Baran, yarın kimbilir hangi çocuk ya da geçmiş zamanlardan birinde şurada "zamanın suç ortağı" başlığını verdiğim, böylesi bir kayıptan esinlenip kurgulayarak yazmaya çalıştığım ayakkabı boyacısı küçük Murat.  https://mabelard.blogspot.com/2016/10/zamann-suc-ortag.html

Klişeleri sevmem ancak Baran'ın vefat haberine üzülmekten aklıma ilk geleni yazmaktan başka çarem yok. Günlük köşe yazılarını "Ne zaman adam oluruz" sorusuyla bitirirdi gazeteci Fatih Altaylı.

Çok yazmaya da, konuşmaya da mecalim yok. Ben de Altaylı'nın yazdığı gibi bitireyim.

Ne zaman adam oluruz?

fy

*bulutlar adam öldürmesin/Nâzım Hikmet