Dirimin Yüklemi

sürüldüğüm çölün rengini kabullendim

susmanın koyu gölgelik

zamanın telörgü sendromuna yakalanmış

içedönük,

boş bir korkuluk olduğunu

akrebin iğnesinden öğrendim

neden dedim bu yanılsama kimden

birlikte saf tuttuğumuz kum denizinde

rüzgârın bu yakıcı tepkimesi

hangi zehrin içgüdüsü ve acelesi nereden

çok şükür ki

akrebin ölüm dansını da biliyordum

damarlarıma giren acıyı

at kanıyla beslemenin sırrını da

serinlik diyorlar buna, bağışıklık

inanç, güven, sadakat

oysa içimde dolaşan serum

yeni kırılmış karanfil ıtırıydı

bildim

hayatın yangısı da gövdemi saran iklimden değil

dirimin canefza yüklü zarından gelmişti

öğrendim

ister kopar, ister savur: aldırmam

çok şükür

sürüldüğüm çölün zehrine de alıştım

Fatih Yavuz Çiçek

Hera

nereye baksam, Pera'da senden kalan merdiven boşluğu
yüzün; hiç durmadan bir deniz kızı mineliyor, yüzümdeki balkıra

Güzelbeyaz

ben kalbi kırıklar taburunda öğrendim güzelbeyaz kalmayı

hüzün ki ömrümün en kalabalık içtiması

serin sulara çağırırdı mızıkacılar

her sabah içimdeki ceylanların şahını

sabırlıydım

istesem çıkarıp ovardım göğsümdeki lambayı

istesem dünyayı sabitlerdim

soyutlardım tersine akan nehirlerde geçen bütün zamanı

eyyüp olmayı seçenler bilir

avcıda rikkat yoktur, avcıda merhamet yok

zira

kalbin taş kesildiği ânda zordur insanca gülümsemek

ve bir ceylan için çok zordur

yusufun saflarına yarasız geçmek

ki yara sessiz bir aynadır

duru, saydam  

ölümsüz tek gerçek

ben oklandığım kalbi kırıklar taburunda öğrendim bu gerçeği

uzun zaman oldu bilirim

ceylanlar nasıl vurulur, nasıl dirilir

acımasız bir infazı akrebin şehvetli ıslığından tanırım

âh! eyyüp olmayı seçenler bilir, bilmek ölmek demektir

bildikçe sökülür ruhum güzelbeyaz nakışlarından 

Fatih Yavuz Çiçek

Algoloji

görüyorsun;

düşlerini giyinmek,

yarasını örtmüyor hiçbir nisâ’nın

çünkü yara;

aşk indinde kopmuş küçük bir kıyamettir

iyileşmek

kapanmak için yürekte fesleğenler büyüten

hani gün görmüş geçirmiş, yaşlı bir telkâri ustası vardı

bilmem hatırladın mı?

aynalı han’da, gümüşçülerin birinde rastlamıştık

“yürekte lale devri bitince

hayat  ince bir telin üstünde yürümeye benzer

siz; siz olun, fesleğenden şaşmayın” deyince

sen kuş taklidi yapmıştın, gülmüştük

doğallığını seviyordum, aura’na hayrandım  

unuttun mu?

kadınlar melek midir, Lilith mi? tartışılabilir

fakat basit bir taklit, içten bir gülüş

görüyorsun, şipşak çekilmiş fotoğraf gibi

tâ o gün ele vermişti, içindeki meleğin sırrını

bana gelince: farzet kuşların soyundanım

ama sen

bir kuşu göğsünden öptün mü ki bileceksin,

orada kanayan melek izini

Fatih Yavuz Çiçek

Irayan

bilirim, önümüzü kesen duvardaki leke

onulmaz bıçkı yarasıdır

balığın göğsündeki zaman ırayan gökyüzü

tamam, iki ayrı koridorda yıpranmıştı hayat

eskil masallarda kalmıştı pamuk helva tadında aşklar

sırtı kavî bir uçurumdan geçiyorduk

sol bağrımızda şerha kalbimiz

sağda köksüz dikenler bilirim

bana bilmediklerimi söyle

gizli kıyılara götür rüzgâra yelken biçmeye

el değmedik ormanlardan geçir sesimi

gül kokulu deltaya uzat bir solukta

anlat ki

gövdemize yeniden can bulalım

kumrusu vurulmamış bir şehrin göğünde

Fatih Yavuz Çiçek

Prozodi

bağışla!

bazen yedirenk bir kalbin içinde yaşadığımı unutuyorum

ve hatta her sabah

kuzey yarımkürede buzdan yapılmış bir aynaya

gözlerimi açtığımı biliyor olsan da,

yeni galaksiler, hele güneş hiç mümkün değil

bu yüzden

ezelden ahire kâğıttan gemiler gibi savruluyorum

bağışla ve yaklaşma, çünkü eksiğim çok

ve çünkü

ne zaman yaşamaktan zevk almaya başlasam

omuzlarımda dünyanın beni ihtiyarlatan hüznü

yer’yüzünde prozodi hatası gibi durmaktan 

kıvranıyorum

bağışla ve ellerimi bırak

ben rüzgârın yörüngesinde aciz bir kul tanesi

çoğu zaman

yedirenk bir kalbin içinde yaşadığımı unutuyorum

“sevgili, ey biricik sevgili”*

ellerimi bırak

dağların sisli tacına, bağışla kusurlarımı

Fatih Yavuz Çiçek

İpucu

bana gelince: farzet kuşların soyundanım

ama sen

bir kuşu göğsünden öptün mü ki bileceksin,

orada kanayan melek izini