vera

"nasıl desem, adı ılgın, ağaç giz dolu bir sesin öte yakası -diyemedim-
                                                                      Seyyidhan Kömürcü 

I.Perde

ben ruhumda büyümekte olan giz ağacını

yerinden sökmeye,

kesip atmaya kıyamam

varsın dursun,
kaplasın içimin yazlık sinemalarını

ya da kaçak bir seyirci gibi 

izlesin ömrümün güze batık film arşivlerini

ve sonra desin ki

düştüğüm maraz
yandığım sözün ömr-i tâûnu benmişim meğer

o hâlde

gövdemi daha fazla tozlaşmadan

dokularına kök saldığım nâr-ı muammadan

saklayamam

II.Perde

âh öznesinden güç aldığım cömert ılgın

vera
ah/sen
hüzünderen payidar

iki yarım hayat bir bütün aşk

ipek böceği kıvamında, lekesiz

beyaz

bembeyaz

söyle:

bizim leylâ’dan ve kays’tan ne farkımız var

h@nna m.

ölçü...

"yaşamın gizi derinlikle değil hatıralarla ölçülür"

izler taşır, kırık dökük

yaşam kuyusunun gizleri

ipleri sökülmüş define köprüsünden

yitik zaman şehrine doğru

fy

her gölge ruhundan tanır ışığı, aşk iyileşmektir...

"Yeryüzü sevişince değişiyor"

Onat Kutlar

bir kitabın içinde varolmanın diyalektiği....

*"Alt tabaka, bir şiir anlayışına uygun düşmeye çabalayarak şiir üreten, çabuk öğrenen, genelde belli bir süreden sonra şiirden sıkılan, ancak söz konusu anlayışın çevresel meşruiyetini sağlayan, böylelikle bir şiir anlayışının yaygınlaşmasını sağlayan küçük şairler grubudur. Hemen her şiir anlayışına mahsus böyle bir tabaka vardır. Alt tabakanın genişliği her zaman söz konusu anlayışın niteliğindeki bir değerle karıştırılır. Alt tabakadan olmayı veya olmamayı seçmek söz konusu değildir. Tuhaf ama bu, yazgı gibidir."

incelen zamanlar ekspresi...

sözün harfi bağışlamadığı yerden geldim

sabır telkin eden ayaklarımı unutup

taşın ve suyun uzağına geldim

oysa erkenmiş daha

ceplerimi sökerek ayrıldığım kendimden

ne kadar uzak düşsem

çeşmeler yine susacakmış yüzüme

geç oldu ama bunu da bildim:

yarıldı aklımın serinliği

herkes bir nehrin dalgınlığıyla baktı bana

ben ey paslı sözlerin sahibi

onca zaman sonra

herkesin yalanın saçlarını okşadığı yere geldim

Kemal Varol

kendime küstüm

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak -

sabahtan akşama dek, uykusuz,

sağır, eski bir pişmanlık

ya da anlamsız bir ayıp gibi

ardını bırakmayan bu ölüm.

Bir boş söz, bir kesik çığlık,

bir sessizlik olacak gözlerin:

Böyle görünür her sabah

yalnız senin üzerinde

kıvrımlar yansıtırken aynada.

Hangi gün, ey sevgili umut,

bizler de öğreneceğiz senin

yaşam olduğunu, hiçlik olduğunu.

Herkese bir bakışı var ölümün.

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak.

Bir ayıba son verir gibi olacak,

belirmesini görür gibi

aynada ölü bir yüzün,

dinler gibi dudakları kapalı bir ağzı.

O derin burgaca ineceğiz sessizce.

Cesare Pavese

Çeviri: Cevat Çapan

gecenin beyaz, bembeyaz halleri...

"iki yarım hayat bir bütün aşk

ipek böceği kıvamında, lekesiz

beyaz

bembeyaz

söyle:

bizim leylâ’dan ve kays’tan ne farkımız var"

h@nna m.

son gönül hikâyesi...

"bazı sevdalar vardır; 

onlar mukaddes bir şehrin rumi tarihinde gizlidir, 

eskimezler...

yüzün balat sokağı kadar güzel,

mî'marîsi hiç değişmeyen" 

fy

sondeyişe ramak kala...

GÜZEL

Güzel,
             gövden sürgünlüğümdür benim
(O kırçıl ot, sevgili keten)
Orda gök, güneşler, tarih
Tütünü saçlarının ve boynunun
Orda ağzının soluk atlası
             Bütün coğrafya

Ben ki bir batığım, bitik, hurda
Boynu bükük zeytini yüzyılımızın
Anısı bir ormanın,
                            süt dişlerinde.

Sunu

Nerde olursan ol, orayı anlatır bana
Güzel,
             gövdenin durgun, derin ırmağı.

İlhan Berk, Toplu Şiirler, sayfa: 953