Şiir, Edebiyat, Kültür, Sanat

10 Nisan 2015 Cuma

Aşkefzâ


yaralı yüreğin alev gizleyen serinliğidir
ten şehrine vuran denizde aşkefzâ

ay sinede gömülü ak bâde
gök iki kûh-i gül
belki doyumsuz bir tutkuyla solumaktır güz
dirimin kalbini teğet geçmeden ölmek düş

de ki:
amaç ezginâr bırakmaksa aşkı
içimizdeki ayrıksı gecenin adresi:
sisli güldehan sokağı

sabahlar ölü doğuyor kıblemize
altta yerçekimli keyfiyetin alınyazısı
üstte bir mızrak boyunda canfezâ

hayat, çoğalırken eksilmek… işte hepsi bu

Fatih Yavuz Çiçek

4 yorum:

Hamiyet Akan dedi ki...

Her çoğalıyorum dediğimizde biraz daha eksiliyoruz şu hayatta.

mabelard dedi ki...

böyle böyle adımız silinecek yeryüzü kitabından...

Aze dedi ki...

Ben de hep düşünürüm; doğduğumuz andan itibaren yok olmaya doğru gidiyoruz. Ee, nedir o zaman bu telaş, bu hırs... Yaşamanın adabını kaybetmemek lazım...
Güzel dizeler. Tebrikler...
Selamlar,

mabelard dedi ki...

"Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür. Ve bir orman gibi kardeşçesine."

Okuyarak kattığınız değer için teşekkür ederim Aze.