Şiir, Edebiyat, Kültür, Sanat

21 Mart 2014 Cuma

Gülbezek


sesimde büyüttüğüm ipekböceğini
gül dokuyan ağzına bağışladım ve gittim
rahat ol;  arada bir yokla
hem, ölmesin diye
belki dut yaprağı bırakırsın avuçlarına 

aslım yanık, tenhâya gittim
bir yanlışın içinde en doğru hayâli görme bilinciyle
dünyanın bütün sabahlarına gittim
çakaralmaz bir tabanca gibi
orada gizlenip durdum yedi cihandan

gözüm açık, ölümü provaya gittim
 “kendimle konuşmalarım, gece epizotları”*
ipucu bildim ışığa meyilli yaşamanın sırrını
çünkü herkesin gökte aradığı cenneti
ben kalbimin atlasında taşırdım

ilk annemden duymuştum
bir çatlağı onarmaya ışığın sızdığı yerden başlanır
kalp, sözlü emri tanımaz
kuzum: ona mey denizinden aşk-ı fermân gerekir

/yazdım/

gözlerimde sûzidil fermânı
döndüm

gül dokuyan ağzınla kucakla beni

Fatih Yavuz Çiçek


*Metin Güven

Hiç yorum yok: